Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων δεν φανερώνει όλα του τα μυστικά με την πρώτη ματιά. Για την ακρίβεια, θα μπορούσε κανείς εύκολα να τον προσπεράσει, καθώς δεν πρόκειται για το πιο εντυπωσιακό, οπτικά, εύρημα που ανασύρθηκε από το περίφημο ναυάγιο των Αντικυθήρων.
Το βυθισμένο φορτηγό πλοίο, που ανακαλύφθηκε το 1900 από Συμιακούς σφουγγαράδες, έκρυβε μέσα του πολύ πιο φωτογενείς θησαυρούς – με πρώτο και καλύτερο τον Έφηβο των Αντικυθήρων. Ένας υπαξιωματικός του Ναυτικού, μάλιστα, ο οποίος συμμετείχε στην πρώτη επιχείρηση ανέλκυσης των αρχαιοτήτων, μπέρδεψε το Μηχανισμό με άχρηστο κομμάτι βράχου και παραλίγο να τον ξαναρίξει στη θάλασσα. Η ενάλια ανασκαφή πραγματοποιήθηκε σε δύο φάσεις και ήταν τόσο επίπονη που κόστισε τη ζωή ενός δύτη, ενώ δύο άλλοι έχασαν μόνιμα την κίνηση των άκρων τους.
Ένας υπαξιωματικός του Ναυτικού, που συμμετείχε στην ενάλια ανασκαφή του Ναυαγίου το 1900-1901, μπέρδεψε το Μηχανισμό των Αντικυθήρων με άχρηστο κομμάτι βράχου και παραλίγο να τον ξαναρίξει στη θάλασσα.
Σήμερα, ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και έχει αποκατασταθεί σε εντυπωσιακό βαθμό, αν και συνεχίζει να κρατάει σφαλιστά αρκετά από τα μυστικά του. Εκ πρώτης όψεως, μοιάζει με μηχανισμό ρολογιού, όπου οδοντωτοί τροχοί περιστρέφονται γύρω από κάποιους άξονες. Στην αρχική του μορφή, είχε 30 τροχούς και 10 άξονες, που του εξασφάλιζαν την ικανότητα να υπολογίζει τις κινήσεις ουράνιων σωμάτων.
Ο φορητός αυτός «υπολογιστής» μπορούσε να προβλέπει τις φάσεις της Σελήνης, ηλιακές και σεληνιακές εκλείψεις, αλλά και να προσδιορίζει τις ημερομηνίες τέλεσης των πιο σημαντικών αγώνων της αρχαιότητας (Ολύμπια, Ίσθμια, Νέμεα, Πύθια και Νάια). Όλη αυτή η γνώση χωρούσε σε ένα μικρό ξύλινο κιβώτιο, όχι πολύ μεγαλύτερο σε μέγεθος από ένα κουτί παπουτσιών. Θεωρείται σύλληψη του Αρχιμήδη και ήταν πολυπλοκότερος από οτιδήποτε κατασκευάστηκε από ανθρώπινα χέρια την επόμενη χιλιετία.
Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων έχει γίνει αντικείμενο μελέτης στην Ελλάδα και το εξωτερικό, έχει σαρωθεί με ακτίνες γ, έχει απεικονιστεί ψηφιακά, έχουν κατασκευαστεί ακριβή αντίγραφά του και συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού, αφού σύμφωνα με τους μελετητές του μπορούσε να κάνει υπολογισμούς εκατοντάδες χρόνια πριν και μετά.
Λίγοι γνωρίζουν ότι τα περισσότερα αγάλματα που κατασκευάζονταν στην αρχαία Ελλάδα ήταν χάλκινα. Ο χαλκός, όμως, ήταν ένα πολύτιμο υλικό που ζούσε πολλές ζωές και χρησιμοποιούνταν ξανά και ξανά, με αποτέλεσμα πολλά από αυτά να μην έχουν σωθεί έως τις μέρες μας.
Ένα από τα πλέον εμβληματικά ευρήματα του μινωικού πολιτισμού παραμένει και ένα από τα πιο αινιγματικά, με μυριάδες θεωρίες να έχουν αποπειραθεί να αποκρυπτογραφήσουν το περιεχόμενό του.
Το άγαλμα της Ιφιγένειας, μιας γυναικείας μορφής που τρέπεται σε φυγή, μπορεί να μην αποτελεί το πιο ξακουστό έκθεμα του Αρχαιολογικού Μουσείου Πυθαγορείου στη Σάμο, είναι όμως ένα σπάνιο δείγμα υβριδικής γλυπτικής που αξίζει να δείτε από κοντά.