Το αγροτικό τοπίο της Τήνου αποτελεί μοναδική περίπτωση στο Αιγαίο, καθώς πρόκειται για ένα από τα πιο εντατικά καλλιεργημένα τοπία στις Κυκλάδες.
Οι ξερολιθιές, δηλαδή η τέχνη της τοιχοποιίας χωρίς κανένα συνδετικό υλικό, πλαισιώνουν την κοπιώδη προσπάθεια των κατοίκων, σχηματίζοντας αναβαθμίδες, κελιά, περιστεριώνες, μύλους, αρδευτικά συστήματα και στράτες που ένωναν όλα τα χωριά μεταξύ τους.
Το 2018 υπήρξε μια πολύ σημαντική χρονιά για το νησί, αφού η UNESCO ανακήρυξε την τέχνη της ξερολιθιάς ως παγκόσμιο μνημείο άξιο αναγνώρισης, ανάδειξης και προστασίας. Το τηνιακό τοπίο διαθέτει ένα εκτενέστατο δίκτυο δρόμων πρόσβασης στους οικισμούς, τις ιδιοκτησίες και τα αναρίθμητα αγροτικά κτίσματα, τίποτα από αυτά όμως δεν στέκει ανεξάρτητο. Οι περιστεριώνες, οι δρόμοι που τους δίνουν πρόσβαση, οι πεζούλες πάνω στις οποίες στηρίζονται, όλα αποτελούν ένα αναπόσπαστο σύνολο.
Το ξερολιθικό τοπίο υπήρξε ένα γιγαντιαίο έργο υποδομής που επέτρεψε στους ντόπιους να ζήσουν και να επιβιώσουν, συγκρατώντας τα επικλινή εδάφη χρησιμοποιώντας τα φυσικά υλικά που έβρισκαν γύρω τους.
Το ξερολιθικό τοπίο υπήρξε ένα γιγαντιαίο έργο υποδομής που επέτρεψε στους ντόπιους να ζήσουν και να επιβιώσουν, συγκρατώντας τα επικλινή εδάφη χρησιμοποιώντας τα φυσικά υλικά που έβρισκαν γύρω τους. Αυτό το αξιοθαύμαστο έργο, που ολοκληρώθηκε μέσα σε αρκετούς αιώνες, αποτελεί σήμερα το σκηνικό της σύγχρονης ζωής και τον καμβά μέσα στον οποίο κάτοικοι και επισκέπτες καλούνται να δράσουν.
Μπορεί να μη γνωρίζουν όλοι οι επισκέπτες την ιστορία του, όμως ελάχιστοι μένουν ασυγκίνητοι μπροστά στην ενέργεια που εκπέμπει το τοπίο, εμποτισμένη με τις εκατοντάδες χιλιάδες εργατοώρες που ξόδεψαν οι ντόπιοι για να σμιλέψουν τον τόπο τους. Τι σημαίνει όμως για το μέλλον του τόπου το γεγονός ότι κληρονομήσαμε έναν χειροποίητο – και κατά συνέπεια εύθραυστο – τόπο, χωρίς να κληρονομήσουμε τη δεξιότητα της πρακτικής που το δημιούργησε;
Η Βωλάξ, το χωριό της Τήνου με το αξιοπερίεργο όνομα και το εκκεντρικό φυσικό τοπίο που ώθησε κάποιους να μιλήσουν για πεσμένους μετεωρίτες, ήταν κάποτε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα καλαθοπλεκτικής στην Ελλάδα.
Τα αρωματικά δάκρυα μιας μοναδικής ποικιλίας σχίνου έχουν συνδεθεί για αιώνες με την πολιτιστική ταυτότητα της νότιας Χίου, του μόνου μέρους στον κόσμο όπου παράγεται η μαστίχα.
Δύσκολα μπορεί κανείς να εντοπίσει την ακριβή προέλευση του θεάτρου σκιών, η οποία παραμένει νεφελώδης και μυστηριακή – όλες οι απόψεις, όμως, συγκλίνουν στο ότι πρωτοεμφανίστηκε στην Ασία.